Toen Irene Delnoy(1964) de opslagruimte van De Fabriek zag, wist ze het zeker: daar moest haar installatie komen, mede ingegeven door het fraaie licht dat er binnen scheen. Ze richtte de ruimte opnieuw in met 'waardeloos' materiaal: metalen stangen, leidingen, bouten, stofzuigeronderdelen, delen van een oude kachel, maar ook glas, een bezem, rekjes, deuren, een sifon, sla-droger, lampekap, een badkamerkastje, touw tot een frietpan aan toe. Wat heeft ze met die spullen? Delnoy: 'Ze hebben iets heel persoonlijks. Ik wilde al eerder iets met tuinhuisjes doen, waar mensen oude blauwe of groene planken en zo voor gebruiken. Het is allemaal materiaal met een geschiedenis, materiaal dat leeft.'

De leidingen vormen een visueel lijnenspel in deze ruimtelijke collage. Die bewerkt Delnoy op hun beurt weer met papieren collages van mannen- en vrouwengezichten, figuren en bh's. Papieren collages maakte ze eerder tijdens haar studie op de AKI in Enschede, (1989 - 1995). Later wilde ze ruimtelijker werken, zoals voor 'Kunstcaravan', haar eindexamenproject. Ze toverde het interieur van een caravan met papieren 'bloemetjes' om in een bloeiend bos, die ook te zien was op de Caravan Rai. Waarom een caravan? Delnoy: "Omdat ik meer ruimtelijk werk wou maken en voor het contrast: het is zo'n doodgewoon ding, waarvan je niet verwacht dat er aan de binnenkant iets bijzonders te zien is." De gezichten en figuren voor de papieren collages knipt Delnoy uit catalogi van postorderbedrijven. Mannelijke, maar vooral vrouwelijke modellen, die ze sorteert op hun uitstraling. Vanwaar die voorkeur voor vrouwen? "Ik denk dat ik me daar op zich het meest mee kan identificeren. Het intrigeert me hoe vrouwen in de 'Libellewereld' afgebeeld zijn, wat de rol van die modellen is en hoe ze kunnen lachen terwijl daar helemaal geen reden voor is, zeker als je met een vreselijk soort haardroger op hun hoofd ziet.' Als ander contrast komen er ook plaatjes van glimmende nieuwe stofzuigers op de oude spullen.